Eerste stapjes....

Ja, ja, ineens loopt ons meisje dwars door de kamer heen! Gistermorgen zette ze voorzichtig haar eerste stapjes los; en jawel, Kya zou Kya niet zijn als ze het slechts bij twee stapjes zou laten! Ze wandelt inmiddels gewoon de halve kamer door...


Prachtig om te zien hoe goed het met haar gaat. Ze heeft plezier in de dingen, kan heerlijk lachen en is af en toe behoorlijk boos. Dat klinkt goed, niet waar?

Met Thabo gaat het jammer genoeg wel moeizaam: de slaapproblemen zijn verergerd en overdag is hij voor bijna alles bang. Erg sneu, vooral voor hemzelf. Juist door het te weinig slapen heeft hij overdag te weinig puf om vrolijk te zijn. Af en toe erg vervelend voor heit en mem, maar ja, met veel geduld zal het allemaal wel goed komen.
Inmiddels zijn we al wel zó ver gevorderd dat hij op zijn nieuwe kamer slaapt. Hij gaf zelf aan dat te willen, dus dat was een goed begin. Heit en mem slapen afwisselend bij hem op de kamer en zo hopen we dat hij langzamerhand begint te wennen...

Nog even de beloofde foto van het mooie welkomstbord van Abigail en haar ouders:

Groetjes,
Thabo, Kya en heit en mem.

Weer thuis...

Veilig en wel weer thuis! Wat is het toch geweldig om met z'n vieren thuis te zijn en met elkaar te wennen aan ons nieuwe leven! We zijn echt gezegend met twee van die geweldige kinderen!!

Onze terugreis naar Nederland verliep gelukkig voorspoedig. We zagen er toch echt wel tegen op om met twee kids het vliegtuig in te stappen, maar het ging echt super! Kya viel direct na het opstijgen al in slaap, dus dat was erg prettig. Ze heeft zo'n zes uren achter elkaar door gepit!

Met Thabo ging het wat moeizamer: die vond het toch wel eng en kon z'n draai niet echt vinden. Uiteindelijk hebben we hem met een deken op de grond gelegd en daar heeft hij toch een paar uurtjes kunnen slapen.

We kwamen mooi vroeg op Schiphol aan. Snel nog even Thabo en Kya verschoond en toen mochten we dan toch eindelijk onze familie en vrienden weer zien!
Wat een geweldige ontvangst!! Opa en oma, pake en beppe, Abigail en haar papa en mama, en Sofie en haar papa en mama: bedankt! Het was heerlijk om elkaar weer te zien en om onze prachtige dochter te showen, natuurlijk!!
Kya kreeg een supermooi welkomsbord, maar daar hebben we helaas nog geen foto van gemaakt. Komt binnenkort!
Na samen nog wat gedronken te hebben, zijn we huiswaarts gekeerd.

Thuis was het weer mooi versierd, de hele buurt mag weten dat Kya er is!!

Eenmaal thuis aangekomen ging Kya midden in de woonkamer zitten alsof ze niet anders gewend was. Wat een dame!!

Vanaf het eerste moment thuis houdt Kya zich prima. Ze is gewoon lekker zichzelf en doet zich niet anders voor dan dat ze is: erg lief, maar soms ook erg ondeugend! ;-)
Het naar bed gaan gaat wel onder protest, maar na een paar minuten valt ze toch wel in slaap. Eten doet ze prima, spelen kan ze prima zelf; kortom: helemaal goed!!

Voor Thabo is het wat moeilijker. Hij was al prima aan Kya gewend en vindt zijn zusje ook helemaal geweldig. Maar toch: hier thuis zitten haar kleine handjes ineens aan alles wat voorheen alleen van hem was! In de richting van Kya doet hij gelukkig niet vervelend, maar voor heit en mem is hij soms wel heel erg lastig. Maar goed, dat is niet meer dan begrijpelijk: hij is jaloers, en ondertussen verwerkt hij alles wat er in de afgelopen tijd gebeurd is. Zelf begrijpt hij ook niet zo goed waarom hij soms zo gek reageert...
Het is dan ook maar goed dat heit en mem voorlopig nog samen thuis zijn: kunnen ze elkaar lekker afwisselen als ze beurtelings Thabo (en soms ook Kya) achter het behang willen plakken... ;-)

Zondag was het schitterend weer en dus konden Thabo en Kya heerlijk buiten spelen. Je merkt direct dat Kya dat niet gewend is: de buitendeur stond wagenwijd open, maar zij keek er geen moment naar, bleef lekker binnen. Maar eenmaal samen met Thabo op de schommel, was ook zij helemaal òm!

Maandagmorgen hebben we aangifte gedaan van de komst van Kya. Gelukkig leverde dat - net als de vorige keer - geen enkel probleem op.

Dat we nu weer thuis zijn betekent niet dat ons verslag op deze weblog ten einde loopt. Voorlopig zullen we zeker af en toe een berichtje plaatsen, dus voor wie het leuk vindt: blijf vooral meelezen!

Moe, maar supergelukkig groeten wij jullie vanuit huize Paans!
Thabo en Kya, heit en mem.

Laatste berichtje uit Zuid-Afrika

Nog één nacht en dan komen we jullie kant weer op! We kunnen terugkijken op drie prachtige weken waarin we op een heel bijzondere manier de ouders mochten worden van een geweldige dochter!! We voelen ons ècht gezegend met Thabo en Kya...

Met gemengde gevoelens zullen we morgen Zuid-Afrika verlaten: het land dat ons twee kinderen heeft gegeven. Het land ook waar diezelfde kinderen geen toekomst hebben. Een prachtig land en tegelijkertijd een land waar zoveel ellendigs aan de hand is. We hopen en bidden voor het land en haar bewoners dat de situatie hier zich zal verbeteren. Dat er wijze mensen zullen zijn die het aandurven de nek uit te steken voor hùn land en hùn medemensen!

Vanmorgen zijn we naar de Nederlandse ambassade getogen voor het noodpaspoort van Kya. Destijds met Thabo werd de eerste pasfoto afgekeurd. Gelukkig hadden we nu geen enkel probleem. De adoptie-organisatie hier heeft in het recente verleden - naar ons is verteld - eens goed met de ambassade gesproken over de absurd strenge manier waarop er werd omgegaan met de pasfoto's van de kleine kindjes, die alleen maar even een noodpaspoort nodig hebben, dat ook nog eens maar heel kort geldig is... Ze hebben blijkbaar geluisterd!

Op de terugweg zijn we 'gedropt' bij de regeringsgebouwen: op de markt daar hadden we vorige week nog een nieuwe lading bandana's besteld. De verkoopster was blij ons te zien; ja wat wil je: een klant voor nog eens 35 van die gekke dingen, dat zie je niet elke dag!
We kregen er eentje extra: die hebben we bestemd voor Marijke (van South Africa Cares for Life): misschien kan zij via het project met de geboortemoeders ook bandana's gaan maken. Met het WK-2010 voor de deur kan dat wel eens een goed idee zijn. Tegen die tijd is Nederland de nederlaag van deze zomer wel vergeten...

Tussen de middag hebben we thuis nog even een broodje gegeten. Kya sliep even lekker en Thabo probeerde het een paar tellen op de bank:

Vanmiddag zijn we nog met Martie op stap geweest. Een indrukwekkende middag...
Onderweg nog een paar typerende foto's gemaakt.
Zo zie je regelmatig bij kruispunten en verkeerslichten diverse verkopers staan:

Op het moment is het hier winter. Dat betekent naast wat koelere temperaturen vooral ook droogte. En door de droogte ontstaan er spontaan weer overal brandjes langs de kant van de weg. Een geblakerd landschap achterlatend:

Eenmaal weer thuis in ons 'Afrika-huis' (zoals we ons thuis hier voor Thabo noemen) zijn we begonnen met de spullen te pakken. Morgenochtend willen we nog even naar de kantoren van SACFL en Abba om nog wat dingen te regelen. Verder gaan we vast nog een laatste wandeling naar het winkelcentrum maken.

's Middags om 3 uur hebben we het afrondende gesprek met Eva. We zijn erg benieuwd of we dan nog wat nieuws te horen krijgen.
Het is trouwens zeer waarschijnlijk dat Eva binnenkort Abba hier zal verlaten: haar man heeft een goede baan gekregen in Kimberley, zo'n 500 km hier vandaan. Heen en weer reizen is natuurlijk niet te doen, dus ze is aan het bedenken wat wijs is om te doen. Toevallig heeft Abba ook een kantoor in Kimberley, dus wat dat betreft...

Lieve mensen, hier eindigt ons reisverslag vanuit Zuid-Afrika. We willen jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie medeleven en jullie lieve reacties op de weblog of via de mail. Het was fantastisch om de band met het thuisfront zelfs op deze afstand te voelen en we kijken er naar uit om een aantal van jullie vrijdag in levenden lijve weer terug te zien op Schiphol!
(Of later weer eens...)

Bedankt en Gods zegen voor jullie allemaal!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Bezoek aan de kindertehuizen

Moe van alle indrukken kijken we terug op een mooie dag...

Martie bracht ons vanmorgen allereerst naar de stad Benoni, waar huize Thandi staat: het huis waar Kya heeft gewoond. Al klopt dat laatste niet helemaal: huize Thandi is juist vorige week verhuisd, dus het huis waar we vanmorgen waren, daar is Kya nooit eerder geweest. Het 'oude' huis Thandi wordt verkocht en kan dus niet meer bezocht worden. Gelukkig hadden we al wel een paar foto's van de binnenkant van dat huis. En aan Stienie - de huismoeder - hebben we gevraagd om foto's van de buitenkant. Altijd leuk voor Kya om te hebben.
Op dit moment wonen er tien baby's in huize Thandi. Dat is ook ongeveer het maximum aantal.

De ontmoeting met Stienie was heel hartelijk. Kya reageerde ook erg goed op haar. Ze keek eerst goed de kat uit de boom en gaandeweg ons bezoek ging ze toch even bij Stienie kijken. Natuurlijk ook nog even voor de laatste keer bij haar op schoot...

Stienie heeft nog wat verteld over Kya en heeft ons ook nog wat medische gegevens meegegeven. Altijd handig voor als we straks in Nederland naar het ziekenhuis gaan.
Prachtig om te horen dat Stienie en haar medewerkers het echt als een wonder hebben ervaren dat Kya het zó goed doet dat ze zelfs geadopteerd kon worden. Het doet ons goed om te weten dat er veel voor haar gebeden is en dat ze oprecht van haar hebben gehouden...

Stienie vertelde ook een paar alledaagse dingen; dingen waarin we onze dochter inmiddels helemaal herkennen: niet alleen tussen de andere baby's willen zitten zodra Stienie in de buurt was; als het haar niet zint een grote keel opzetten; en natuurlijk: graag op schoot zitten en aandacht krijgen, en daar dus ook alles voor doen!

Het huis waar huize Thandi nu in is gevestigd is een mooi en licht huis. Volgens het verhaal een stuk ruimer dan het vorige huis; bovendien staat het in een wijk die heel wat veiliger is dan de vorige.

Onverwacht kwam er ook nog een vrijwilligster langs die erg gek met Kya is. Ze wilde graag nog even met Kya op schoot zitten en dat was op zich prima. Voor ons was het goed om te zien dat Kya het voor een moment wel goed vond, maar dat ze vervolgens toch zeer beslist haar armpjes naar òns uitstrekte! Dat voelde echt ontzettend goed!!

Het afscheid van Stienie was hartelijk. We hebben veel foto's kunnen maken en Stienie heeft nog een boodschap voor Kya voor later ingesproken op de film.

Daarna zijn we nog langs een aantal plaatsen gereden die van belang zijn voor de achtergrond van Kya.

Vervolgens zijn we naar het kindertehuis gegaan waar Thabo heeft gewoond. Er was maar één medewerkster aanwezig die Thabo ook heeft gekend. Blijkbaar hebben er in de behoorlijk korte tijd - anderhalf jaar - heel wat wisselingen plaatsgevonden!

Het huis op zich was ook veranderd: er kunnen nu 30 kinderen wonen (in plaats van zo'n 12 in de tijd van Thabo): rond de 15 baby's in het bovengedeelte en zo'n 15 peuters / kleuters beneden. Dit benedengedeelte is helemaal nieuw. Helaas kregen we dat niet te zien.
Dit bezoek bracht ons niet echt wat we ervan hadden verwacht, maar het was goed om er even te zijn.

Thabo reageerde helemaal niet op de plek waar hij eens geleefd heeft. Blijkbaar is het inmiddels toch compleet naar de achtergrond verdwenen! Dat vatten we maar op als een goed teken!
Aan de muur hingen drie fotocollages met foto's van de kinderen die uit dit huis zijn geadopteerd. Er gaat toch wel iets door je heen als je tussen al die gezichtjes je eigen zoon ontdekt!

Toen we eindelijk weer 'thuis' waren, hadden we het allevier wel gehad! Snel even een broodje eten... maar dat broodje kwam er bij Thabo met dezelfde gang weer uit! Alles eronder! Blijkbaar was het heen-en-weer-geren toch te veel van het goede!

Morgenochtend worden we op de ambassade verwacht voor Kya haar noodpaspoort. Morgenmiddag gaan we nog een laatste keer met Martie op stap. En dan... inpakken geblazen!

Alle spullen die we thuis in Marum hadden verzameld zijn inmiddels ook allemaal op de plek van bestemming gekomen: positiekleding + nachthemden voor het moeder-huis; kralen om kettingen van te maken voor datzelfde moeder-huis; kralen voor de kinderen in Mabopane; babykleren voor de diverse kindertehuizen. Het is hartverwarmend dat veel mensen hebben geholpen om al die spullen te verzamelen; met eigen ogen hebben we kunnen zien dat het hier op een héél goed plekje terecht komt! En hopelijk hebben jullie dat via onze verhalen en foto's ook kunnen beleven. Ook via deze weg: iedereen bedankt!

Voor straks: welterusten!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Een heel gewone dag...

Wat moet je vertellen over een dag die eigenlijk heel gewoon was?

Aan het eind van de ochtend kwam er ineens een e-mail van Eva, onze maatschappelijk werkster, dat ze vanmiddag even langs zou komen. Oké, gelukkig lazen we de mail tijdig! Onze plannen werden door haar bezoek danig in de war gegooid. Zeker omdat ze ook nog eens een dik half uur te laat kwam. Ach, dat is hier heel gewoon...

Ze kwam vertellen dat we woensdagmorgen al naar de ambassade moeten voor het noodpaspoort van Kya. Op zich wel lekker dat we dat dan maar geregeld hebben. Aan de andere kant: we hadden al wat plannen met Martie gemaakt. Maar goed, dat kan allemaal wel een paar uurtjes opschuiven.

Donderdagmiddag om 15.00 uur zullen we dan het eindgesprek met Eva hebben. Hierin hopen we nog wat meer te horen over Kya haar achtergrond en over waarom Abba heeft gedacht dat wij de juiste ouders voor Kya zijn...

Zo zijn onze laatste dagen hier in Zuid-Afrika alweer gevuld. Donderdagavond zullen we met onze kinderen hun geboorteland verlaten om vrijdagmorgen samen met hen thuis te komen in hun en ons vaderland...

Vandaag viel ons in het nieuws op, dat hier vooral de situatie in Zimbabwe het nieuws beheerst. Via internet zag EP dat in Nederland hèt nieuws op dit moment is dat de nieuwste attractie van de Efteling een tè goed werkend veiligheidssysteem heeft, waardoor de attractie te vaak stilgezet moet worden. Ach ja, verschil moet er wezen...

Nog even wat 'badderplezier':

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Over olifanten en een kus...

Prachtig die olifanten! Wat een bijzondere dieren. Indrukwekkend van kracht en grootte en toch ook weer zo voorzichtig en zacht...

Ons bezoek aan het olifanten park was erg leuk! Een aanrader voor iedereen. Eerst kregen we wat uitleg over het park en de vier olifanten die daar wonen: allevier waren het - ieder op hun eigen manier - buitenbeentjes in hun oorspronkelijke gebied en daarom zijn ze hier opgevangen. Ze vormen nu samen een familie en hebben het goed met elkaar.

Na de uitleg betraden drie van de vier olifanten 'het toneel'. Hun begeleiders lieten hen verschillende 'kunstjes' doen.

Voordat we aan onze rondwandeling waren begonnen, stond Thabo nog heel stoer naar de olifanten te kijken (van een afstandje):

Maar nu zo dichtbij, dat was voor onze 'held' toch een beetje teveel van het goede!
Kya zat alles met grote interesse te bekijken:

Na de uitleg mochten alle bezoekers één voor één een olifant van dichtbij bekijken en aaien. De slurf, de oren, de huid, zó bijzonder om te voelen!
Thabo zat veilig bij mem op de arm, maar vond het toch allemaal maar zo-zo.

Toen mem ter afsluiting een 'kus' van de olifant kreeg, werd het hem allemaal teveel en begon hij onbedaarlijk te huilen. Mmm, en mem dacht nog wel dat heit jaloers zou worden...

Natuurlijk kwam heit ook aan de beurt:

Ter afsluiting van dit geheel mochten we met het hele gezin op de foto. Een succes kunnen we dat helaas niet noemen:

Het volgende onderdeel: samen met een olifant een wandeling maken. Geweldig natuurlijk, al voelt het wel wat onwennig: tja, daar loop je dan, met een olifant achter je aan. Oké, een hond uitlaten dat zijn we gewend, maar een olifant?
De olifant vond het niets bijzonders; weer zo'n mens die voor hem uitloopt.

Tenslotte was het etenstijd. Prachtig natuurlijk om zelf een handjevol brokken in de slurf te doen. Thabo vond het heel interessant om de brokken te pakken, maar daarna gaf hij ze maar gauw weer door aan mem: die moest ze maar geven.
Kya is van het onverstoorbare soort: ze bestudeerde de olifant aandachtig, maar gaf geen krimp...

De verwachtingsvolle woorden van gisteravond zijn uitgekomen: het was een geweldige belevenis om op deze manier een aantal olifanten te ontmoeten. Ons ontzag voor deze dieren is weer gegroeid!

Thabo en Kya hebben het vandaag opnieuw prima gedaan. Wat heerlijk om op deze manier met onze kinderen op stap te gaan en samen leuke dingen te gaan doen!!

Morgen vertrekt de familie Lotterman voor een 'tussentijds reisje'. Dat betekent dat Thabo Lesego moet gaan missen. Erg jammer, maar we hopen dat ze geweldige dagen met elkaar zullen hebben.
Wij gaan morgen nog wat dingen regelen voor onze bezoeken aan de kindertehuizen. We kijken er naar uit en zijn benieuwd hoe Kya en Thabo zullen gaan reageren...

Baie drukkies!
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk...

Ja, Kya was bijzonder vrolijk vandaag! Wat heerlijk om haar zo te zien. In de buggy zat ze regelmatig achterom te kijken en stak ze haar handje naar ons uit! De hechting lijkt gelukkig inmiddels goed op gang te zijn gekomen!

Eigenlijk hebben we vandaag niet zoveel te vertellen. Na een slechte nacht waren we blij dat we vanmorgen vroeg toch allemaal nog even rustig konden liggen, dus de dag begon uiteindelijk wat later.

Direct na het ontbijt zijn we eerst naar Eastwood gelopen om daar pasfoto's van Kya te laten maken. Het lukte gelukkig al snel; nu maar hopen dat ze donderdag worden goedgekeurd door de Nederlandse ambassade!

Daarna naar het andere winkelcentrum gelopen om daar allerlei foto's te laten afdrukken. Dinsdag aanstaande willen we bij ons bezoek aan het kindertehuis aan pleegmoeder Stienie en de verzorgsters een paar foto's van Kya geven. Die moeten natuurlijk wel tijdig klaar zijn! Gelukkig konden we een uur later de foto's alweer ophalen, dus dat ging lekker snel.

In de loop van de middag hebben Thabo en Kya samen met heit nog heerlijk buiten gespeeld.

Toen het eenmaal tijd was voor het bad, was Kya haar humeur helaas gedaald beneden het nulpunt! Brullen om niets! Thabo had zo'n zin in een badderavontuur samen met Kya, maar helaas, hij werd dik teleurgesteld! Kya werd niet meer vrolijk...
Direct na het bad is Kya dus naar haar bed verhuisd, waar ze nu nog steeds heerlijk ligt te slapen. Afwachten wat dat vannacht dus gaat worden...

Jullie begrijpen het al: het gaat prima met ons. We lijken onze draai als gezinnetje al aardig te hebben gevonden. We zijn benieuwd hoe dat zal gaan als we straks eenmaal weer thuis zijn. Ook daar wordt het natuurlijk opnieuw wennen; vooral voor Kya zal het allemaal anders worden.

Morgen gaan we een bezoek brengen aan de olifanten in het olifantenpark. We gaan ze niet alleen bekijken, maar ook voeren en aanraken! Dat zal vast weer een bijzondere ervaring worden...
Iedere dag brengt ons zoveel moois...!!!

Tot morgen!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Pretoria Zoo

Bllubbb!

Thabo en Kya hebben vandaag ieder op hun eigen manier genoten van de dierentuin! Kya zat prinsheerlijk in haar buggy te genieten van alles wat ze zag. Zolang we maar rondreden vond zij alles prima. En natuurlijk op tijd een hapje en een drankje... Ze was erg vrolijk en dat is voor ons en voor haar natuurlijk super genieten!

Voor Thabo was het erg gezellig dat Lesego er ook bij was, samen met haar papa, mama en zusje. Prachtig om te zien hoe die twee steeds samen bezig zijn. We merken dat Thabo er enorm van geniet om samen met Lesego te spelen. Hij volgt haar in alles...

Aan de andere kant is het voor hem weer best wel pittig, dat hij bij Lesego het kleinere jongetje is en thuis bij Kya de grote broer. Een behoorlijk verschil!
Maar hij gaat er erg goed mee om en we merken steeds minder van zijn jaloezie. Hij kan heel lief drinken voor Kya pakken en proberen haar te knuffelen. En Kya kijkt op haar beurt weer op tegen haar grote broer!

Ons bezoek aan de dierentuin hier in Pretoria was leuk. De dierentuin is erg mooi aangelegd. Ook als je niet zoveel oog hebt voor de dieren, is het er prettig wandelen.
Wat we jammer vonden is dat er van veel dieren maar één exemplaar aanwezig is en dat de dieren niet erg actief zijn.

Allereerst zijn we vanmorgen naar de slangen en het aquarium geweest: dan hadden we dat "enge" gedeelte maar alvast gehad. Wat zijn slangen, reptielen en vissen toch bijzondere dieren. Zoveel variatie, onvoorstelbaar! Van héél klein tot supergroot! Tja, wat moet God toch een fantasie hebben...

Met z'n allen hebben we tussen de middag rustig zitten eten.

Daarna onze weg vervolgd. De kinderen waren toen al behoorlijk moe en hadden dus nog maar weinig oog voor de dieren.
We hebben de roofvogels nog bewonderd, de giraffen, de olifanten, en nog zo wat meer. Bij de wilde honden, de hyena en de cheetahs hadden we het geluk dat ze net gevoerd zouden worden. We vonden al dat ze erg onrustig rondliepen, maar dat was dus begrijpelijk!

Na een vermoeiend dagje zijn we weer veilig in ons guesthouse teruggekomen. Samen nog een broodje gegeten en de kinderen vroeg naar bed: die zijn helemaal kapot!

Inmiddels hebben we onderweg nog met Martie overlegd over onze plannen. Dinsdag aanstaande gaan we naar de kindertehuizen: zowel die waar Kya heeft gezeten als die van Thabo. Verder willen we nog wat plaatsen op de foto zetten die van belang zijn voor de achtergrond van Kya. Ook dat zullen we dinsdag doen en ook op woensdag is daar nog ruimte voor. Gelukkig maar dat dit nu geregeld is, dat stelt ons weer wat gerust!

Verder hebben we geen grote plannen meer. We zien wel wat er allemaal nog gaat komen. Misschien dat we maandag nog een uitstapje kunnen maken.

Bij de foto's hoeven we vandaag niets te vertellen, die spreken voor zich...

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Een dag om nooit te vergeten...

Deze indrukwekkende dag begon vanmorgen om 8.30 uur in het kantoor van South Africa Cares for Life (SACFL). Daar werden we welkom geheten door Chrisna, onze begeleidster voor vandaag. Eerst kregen we een filmpje te zien over de diverse projecten van SACFL.
We waren niet de enige aanwezigen: er waren ook een aantal vrijwilligers aanwezig van Neo Birth: een project van SACFL waar zwangere vrouwen worden begeleid bij hun zwangerschap en het maken van de keuze of ze hun kind wel of niet zelf gaan opvoeden.
Het is gebruikelijk dat vrijwilligers ook bij andere projecten gaan kijken, zodat ze een beetje een idee krijgen van wat SACFL allemaal daadwerkelijk doet.

Ons reisdoel was Mabopane, een township ten noordwesten van Pretoria. Sinds enkele jaren is SACFL hier actief met het 'cluster care' programma. Dit programma is gericht op de zwakkere kinderen in dit gebied; maar niet alleen op hen: Op hun hele gezin.
Feit is dat onvoorstelbaar veel gezinnen te kampen hebben met de gevolgen van HIV/Aids.
Het gezin dat wij hebben bezocht bijv. heeft beide ouders verloren aan deze afschuwelijke ziekte. De zeven kinderen moeten zich - onder leiding van de oudste zus - maar zien te redden.
Dit gezin is opgenomen in het cluster care programma. Een soort van 'maatschappelijk werkster' bezoekt hen wekelijks en probeert hen over allerlei zaken te informeren; bijv. over hygiëne, omgaan met geld, verzorging, enz. Natuurlijk biedt zij ook een luisterend oor.
Eén zo'n maatschappelijk werkster heeft contact met ca. 15 gezinnen.
De gezinnen worden ook ondersteund met een maandelijks voedselpakket.
Op deze manier hoopt men de omstandigheden van de gezinnen te verbeteren zodat er weer wat hoop is voor de toekomst.

In Mabopane hebben we twee bezoeken gebracht.
Allereerst aan een gemeenschapscentrum, Lesedi La Batho, en vervolgens aan het zojuist genoemde gezin.

In Lesedi La Batho (dat betekent 'licht voor de mensen') zijn allerlei activiteiten ondergebracht. Zo was er bijv. een kleine fabriek, die helaas niet meer werkzaam is. Daarnaast is er een centrum waar jonge kinderen kunnen komen om allerlei dingen te leren. Hier ontmoetten we een groepje kinderen, dat ook nog prachtig voor ons heeft gezongen. Erg ontroerend!

Ook worden hier baby's en peuters opgevangen die zijn afgestaan. Dit deel van het centrum heet Libra Baby Nursery. Op dit moment wonen daar vijf kinderen. Sommige van deze kinderen worden ook geadopteerd.

Verder wordt er in Lesedi La Batho ook allerlei informatie gegeven; bijv. over HIV/Aids.

Ook kunnen vrouwen bepaalde vaardigheden leren, zoals bijv. naaien.

Dit centrum is in eerste instantie bedoeld voor de families die betrokken zijn bij het cluster care programma, maar daarnaast ook voor de gemeenschap als geheel.

Bij het instappen van de bus wilden deze jongens nog wel even voor ons poseren...

Het bezoek aan het eerdergenoemde gezin was indrukwekkend. Wat hebben deze jonge mensen het moeilijk! Wij kunnen het ons niet indenken wat het betekent om zó jong al geen toekomst meer te hebben. Zonder ouders immers geen inkomsten. Zonder geld geen opleiding. Hoe moet je je dan zien te redden, nu en in de toekomst?

De oudste zus doet ontzettend haar best: het huisje is bouwvallig en klein, maar ze houdt het goed schoon. Bij het binnengaan van het huisje zagen we een baby op het bed liggen: het kind van de oudste zus...
We vonden het allemaal echt ontzettend bijzonder dat dit kindje dezelfde naam heeft als de jongste dochter van de familie Lotterman; en ze zijn ook nog bijna even oud. Het contrast tussen hun omstandigheden is schrijnend...

De foto's in en rond het huis spreken voor zich...

Wat zouden we graag meer willen doen (dan alleen maar wat gekochte spullen overhandigen) voor dit gezin en voor de vele andere die zo hard hulp nodig hebben. Chrisna vertelde in de bus een verhaal over moeder Theresa, dat wij al eens eerder hadden gehoord, maar dat zeker het vermelden waard is:
Er werd eens aan moeder Theresa gevraagd hoe ze al dat goede werk in de sloppenwijken toch kon doen: waar moet je beginnen? Haar antwoord was dat je gewoon je spulletjes pakt en bij één persoon begint met het schoonmaken van de wonden...

Inderdaad, begin maar bij één medemens. Niet het oog gericht houden op die miljoenen die ook nog zo hard hulp nodig hebben. Als je naar iedereen tegelijk kijkt wordt je lamgeslagen en komt er niets uit je handen. Begin maar gewoon en het werk zal gezegend worden...

Wij wilden Mabopane graag bezoeken, omdat een soortgelijk project inmiddels wordt opgericht in Winterveld: het township waar Masakhane geld voor inzamelt. Het project in Winterveld staat echter nog in de kinderschoenen en daar worden op dit moment dus nog geen bezoekers ontvangen.
In Mabopane hebben we vandaag een idee gekregen van het goede werk dat ook in Winterveld gedaan gaat worden.

Eenmaal terug in Pretoria hebben we nog een bezoek gebracht aan het Abba House: hier worden ook baby's opgevangen en verzorgd. De meeste baby's worden geadopteerd.
Het was mooi om te zien hoe ook hier de kinderen met liefde worden verzorgd. De overtuiging van SACFL en de medewerkers is dan ook dat God een plan heeft met het leven van ieder kind!

Jullie kunnen je misschien een beetje voorstellen dat dit alles erg veel indruk op ons heeft gemaakt. Vanmiddag hebben we alles dan ook maar wat op ons in laten werken.

Thabo en Kya hebben zich wonderbaarlijk goed gedragen. Thabo vond het heerlijk om steeds met Lesego te spelen en Kya was van mening dat het wel prettig was om steeds wat rond te rijden en andere mensen en dingen te zien.

Morgen gaan we naar de dierentuin, weer heel iets anders!

Helaas hebben we nog steeds niet met Martie gesproken en dat vinden we toch erg jammer: er zijn een aantal bezoekjes die we volgende week echt nog heel graag willen brengen, maar of dat allemaal gaat lukken? Hopelijk weten we morgen weer.

Na deze pittige dag duiken we er vanavond maar eens vroeg in!
Welterusten! En mochten jullie nog een gebedspunt nodig hebben voor vandaag? Denk dan eens aan al die mensen die wij vandaag hebben mogen ontmoeten... Wij zullen hen nooit vergeten!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Opnieuw: rust in de tent...

Vandaag is het eindelijk gelukt Martie (van het 'reisbureau') te pakken te krijgen. Ze was een aantal dagen afwezig vanwege het feit dat ze opnieuw oma is geworden. Helaas had ze niet aangegeven wie haar zou vervangen, zodat het dus niet mogelijk was nieuwe afspraken te maken. Morgen komt ze in ieder geval bij ons langs om nog wat dingen door te spreken. Wel hebben we direct afgesproken dat we vrijdag naar de dierentuin gaan. Een aantal andere gezinnen hier gaan ook mee.

Omdat we een slechte nacht hadden gehad, hebben we vanmorgen wat geluierd. Kya viel als eerste in slaap en die hebben we dus maar even in ons bed gelegd...

Thabo, die lekker op de bank zat, verhuisde op een gegeven moment ook naar dromenland. Heit vond het toen wel welletjes en ging lekker bij Kya liggen. Mem besloot toen om maar naast Thabo op de bank te kruipen. Toen Kya weer wakker werd hebben we broer en zus omgeruild, zodat Thabo nog even in het grote bed bij heit kon liggen. Ondertussen heeft mem Kya wat te eten gegeven: daar is ze behoorlijk 'fel' op. Als ze vindt dat ze iets moet hebben, begint ze boos en vervelend te doen. De boodschap komt inmiddels in ieder geval duidelijk over!

Vanmiddag nog wat inkopen gedaan. Morgen gaan we in Mabopane ook een gezin bezoeken en voor hen wilden we wat spullen meenemen.
Gister schreven we dat we ook naar huis Esther zullen gaan. Nu is er navraag gedaan en volgens de regels van de adoptie-organisatie hier mogen adoptie-ouders geen bezoek brengen aan dit huis: dat is te confronterend voor de (aanstaande) moeders.

We hebben vandaag niet zoveel foto's gemaakt; maar vlak voor het naar bed gaan was het toch nog een keer raak: broer en zus vonden elkaar in het 'ouwehoeren' voor de spiegel. Prachtig toch?!

Het is gek om te beseffen dat in Nederland de vakanties voor de deur staan, tenminste, in het noorden van het land. Iedereen die één dezer dagen vertrekt, wensen we een fijne tijd toe. Wees voorzichtig en kom gezond weer terug!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

P.S. Zojuist kwam er een mail binnen: de bandana-actie van gister is goed aangeslagen! Ze gaan als warme broodjes over de toonbank! We gaan dus maar proberen er nog een aantal bij te bestellen...

South Africa Cares for Life & Masakhane

Oké, 'winkeltje' is wel een heel groot woord...! Het is niet meer dan een kast vol met spullen:

We werden vanmorgen hartelijk welkom geheten door Marijke van South Africa Cares for Life.

Het 'winkeltje' zit in haar kleine kantoor dat ook nog eens volgestouwd staat met dozen vol met spullen!
Marijke leidt het project dat er op is gericht om (jonge) zwangere vrouwen te begeleiden in hun zwangerschap en daarna. Men probeert hen een zekere praktische opleiding te geven, zodat ze eventueel zelf voor hun kindje kunnen zorgen. De vrouwen worden dus niet zomaar weer weggestuurd, maar krijgen een kans op een beetje zelfstandigheid en misschien zelfs een baan.

Zo maken de vrouwen theezakjes; er stonden 100 voor ons klaar om mee te nemen voor Masakhane:

Ook bakken ze van alles, zoals op de eerste foto's te zien is. We hebben hun rusks (traditioneel soort beschuit) inmiddels geprobeerd en die zijn heerlijk!

Daarnaast maken ze allerlei kettingen en naaien ze ook (kinder)kleding:

Marijke wil het project graag uitbreiden, zodat de vrouwen bijv. ook een opleiding kunnen krijgen op administratief gebied of met computers.

Het was een prettig bezoek en we hebben direct afgesproken dat we donderdag een gecombineerd bezoek gaan brengen aan Mabopane (hier over later meer) en aan huis Esther, waar de vrouwen worden opgevangen.

De theezakjes zitten inmiddels in de koffer: klaar om in Nederland verkocht te worden.

Vanmiddag zijn we opnieuw naar de regeringsgebouwen gelopen. Voor Masakhane zouden we ook nog een aantal bandana's meenemen. Vorige week was er nog maar één, dus hebben we er een aantal besteld. Vandaag zouden ze er zijn.
En ja hoor, het is gelukt. Om direct maar wat reclame te maken hierbij een paar foto's van Thabo met bandana (door Thabo uitgesproken als 'naan'...):

Wie er één wil bestellen kan op de link hiernaast van Masakhane klikken en de bestelling doorgeven!

Best wel een actief dagje dus, erg leuk allemaal!
Tussendoor hebben we natuurlijk ook nog gewoon wat lol gemaakt.
Kijk maar eens: wie moet nu wie duwen?

Thabo heeft een favoriet spelletje: achter het gordijn kruipen en roepen: 'waar is Thabo nou?' Een leuke variant op verstoppertje! Kya heeft dit spelletje inmiddels overgenomen van haar grote broer:







































Kya had vandaag haar dag helaas niet. Ze is veel boos geweest: is ze alles nu dan toch aan het verwerken? Ze laat zich in zo'n boze bui ook niet echt troosten; hoewel ze later een knuffel toch ook zeker weer weet te waarderen!

Het lukt helaas niet zo goed om onze uitstapjes te plannen, dus voor morgen hebben we nog niets in de agenda staan. Ach, we vermaken ons zo ook prima!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.