Mijmeringen

Het zijn dagen vol herinneringen...
Gister was het één jaar geleden dat we officieel het voorstel van onze Kya kregen. Wat een ontzettend groot wonder was het, dat we zó plotseling te horen kregen dat wij de ouders van een prachtig meisje mochten worden (en grote broer natuurlijk). Het is nog steeds niet te begrijpen hoe dat allemaal mogelijk was, maar we zijn er dankbaar voor!

Als we kijken naar anderen die op dit moment met een procedure bezig zijn, dan is het heftig om te zien dat de wachttijden op dit moment zo enorm op lopen. Het is zo mooi als er een broertje of zusje mag komen voor een oudste kind, maar helaas gaat dat steeds langer duren. Onbegrijpelijk maar waar! Iedereen die wacht wensen we dan ook heel veel sterkte toe!

Eén jaar geleden was het hier een hectische toestand. Hectisch is het hier af en toe nog wel, maar dan op een heel andere manier: twee bengels die de hele boel op stelten kunnen zetten!!
Wij genieten van ons tweetal, en zij genieten van elkaar!

Kya gaat inmiddels ook naar de peuterspeelzaal; ze zit bij Thabo in de groep. Het was voor haar al bekend terrein, dus ze heeft er totaal geen moeite mee om nu ook een paar uurtjes van huis weg te zijn. Ze vindt het geweldig! Wat wil je nog meer...

Voor moederdag zijn Thabo en Kya bij de fotograaf op de foto gezet. Er hangt nu een prachtige foto aan de muur. De andere foto hebben we even ingescand, zodat iedereen er van kan meegenieten.

Lieve groeten,
Thabo, Kya, heit en mem.

Mooie Kya...

Gister heeft mem dan toch eindelijk de stoute schoenen aangetrokken: ze is aan het frutselen geweest met Kya haar haar! Voor de eerste keer is het resultaat best om aan te zien, toch...?

Op zich vond Kya het niet zo'n succes om zo lang stil te zitten, en het kammen is sowieso niet haar favoriete bezigheid. Maar ze vond het wel erg leuk om haar staartjes in de spiegel te bewonderen.
Het eerste wat ze zei was: 'Abi!' Ja, inderdaad, Abigail heeft ook vaak van die mooie staartjes en vlechtjes.

En wat zei Thabo toen hij weer thuis kwam en Kya zag? Precies hetzelfde: 'Abi!' (met een triomfantelijk vingertje in de richting van Kya haar haar). Broer en zus zijn het weer eens roerend met elkaar eens...

Groetjes, Thabo en Kya, heit en mem.

Hieperdepiep...

...HOERA!!!!! klonk het onlangs enthousiast in huize Paans. Kya was jarig!!
Onze kleine meid werd alweer 2 jaar!!

De dag begint al goed: samen met grote broer Thabo mag ze kadootjes uitpakken op het grote bed van heit en mem. Wat zou daar nu toch in zitten...

Wordt ze dan toch een ècht meisje??!

Eenmaal beneden is ze blij verrast met de ballonnen en slingers in de kamer. Enthousiast begint ze het kado uit te pakken dat daar op haar staat te wachten...

Kya was al tijden jaloers op de mooie stoel van Thabo. Ze wilde zó graag ook groot zijn, net als hij. Een leuker kado kun je dan niet wensen, toch?

De hele dag door geniet ze van alle kadootjes die ze uit mag pakken. En nadat Thabo een beetje gewend is aan het idee, dat hij vandaag niet in het middelpunt staat, maar zijn kleine zusje, vindt hij het ook prachtig dat er zoveel bezoek komt.

Als je jarig bent, dan wordt er natuurlijk uitbundig voor je gezongen, en iedere keer weer klinkt Kya haar uitbundige stemmetje: HOERA!!!

Wat hoort er nog meer bij een verjaardag, naast zingen en kadootjes? Kaarsjes uitblazen en taart eten natuurlijk!

En daarna... smullen van lekkere chippies!!

Kya heeft een geweldige dag, en heit en mem en Thabo genieten met haar mee.

Wat Kya betreft kan het feest niet lang genoeg duren, maar ja, 's avonds is het toch echt uit met de pret. Moe, maar blij, legt ze zich daar bij neer, en valt heerlijk in slaap! Welterusten!

Lieve groet,
Kya, Thabo, heit en mem.

Hè, hè, eindelijk...

... weer een berichtje van ons!
Allereerst: iedereen een heel gelukkig, gezond en fantastisch 2009 toegewenst!
We hopen dat dit jaar heel veel moois zal brengen voor iedereen...
En voor een ieder die wacht op een geweldig wereldwondertje hopen we dat 2009 hèt jaar gaat worden!

Hier gaat alles goed. Door alle drukte en hectiek is het helaas niet mogelijk om de weblog regelmatig bij te houden (zoals jullie hebben gemerkt), maar we blijven het proberen.

Er is in het afgelopen half jaar veel gebeurd. Het belangrijkste is dat het met Kya en Thabo heel goed gaat. Onderling gaan ze super met elkaar om: kusjes geven en ruzie maken wisselen elkaar af: precies zoals het hoort. Ze zijn gek op elkaar en je merkt dat ze echt niet zonder elkaar kunnen. Ze houden elkaar goed in de gaten en als de één er even niet is, vraagt de ander direct waar die dan wel niet is!?

Kya begint steeds meer te praten, of eigenlijk: brabbelen. Het is erg grappig om de verschillen tussen haar en Thabo te zien. Zo brabbelt zij er vrolijk op los, er totaal niet in geïnteresseerd of ze iets goed zegt of niet. Thabo is veel bedachtzamer: hij zal een woord pas gebruiken als hij zeker weet dat hij het goed zegt én het begrijpt!

Thabo praat ook steeds meer, dat is echt mooi om te merken. Vorige week met kerst legde hij Kya 's ochtends vroeg even duidelijk uit wat we gingen doen: eerst naar de kerk en dan naar pake en beppe. Hij had toen al aan mem voorgesteld om het andersom te doen: eerst naar pake en beppe. Maar nee, dat ging toch echt niet...

Thabo denkt goed na over de dingen. In november is ons teckeltje Parsa plotseling overleden en daar is hij nog steeds mee bezig. Hij vraagt waar ze is, en waarom ze dood is gegaan. Je kunt merken dat hij haar mist, net als wij.

Oudjaarsdag hebben Thabo en Kya voor het eerst kennisgemaakt met het fenomeen 'ijs'.

Na enige aarzeling vonden ze het erg leuk en hebben ze veel plezier gehad. Helaas stond er gister al weer water op het ijs, dus toen moesten ze aan de kant blijven. Wie weet komt er nog weer wat meer vorst, dan kan de ijspret weer verder gaan!

Op het gebied van de gezondheid gaat het super met allebei, iets waar we natuurlijk erg blij mee zijn. Wie had ooit kunnen denken dat het zó zou gaan!

We zijn benieuwd wat dit nieuwe jaar ons gaat brengen. Zo'n gek (maar prachtig) jaar als het afgelopen jaar hoeft het - wat ons betreft - niet te worden: een beetje rust in de tent zou wel prettig zijn...

Ons goede voornemen is natuurlijk om te proberen weer eens wat vaker iets op onze weblog te zetten. Wie weet gaat dat weer lukken...

Lieve groet van
Thabo, Kya en hun heit en mem.