Eerste stapjes....

Ja, ja, ineens loopt ons meisje dwars door de kamer heen! Gistermorgen zette ze voorzichtig haar eerste stapjes los; en jawel, Kya zou Kya niet zijn als ze het slechts bij twee stapjes zou laten! Ze wandelt inmiddels gewoon de halve kamer door...


Prachtig om te zien hoe goed het met haar gaat. Ze heeft plezier in de dingen, kan heerlijk lachen en is af en toe behoorlijk boos. Dat klinkt goed, niet waar?

Met Thabo gaat het jammer genoeg wel moeizaam: de slaapproblemen zijn verergerd en overdag is hij voor bijna alles bang. Erg sneu, vooral voor hemzelf. Juist door het te weinig slapen heeft hij overdag te weinig puf om vrolijk te zijn. Af en toe erg vervelend voor heit en mem, maar ja, met veel geduld zal het allemaal wel goed komen.
Inmiddels zijn we al wel zó ver gevorderd dat hij op zijn nieuwe kamer slaapt. Hij gaf zelf aan dat te willen, dus dat was een goed begin. Heit en mem slapen afwisselend bij hem op de kamer en zo hopen we dat hij langzamerhand begint te wennen...

Nog even de beloofde foto van het mooie welkomstbord van Abigail en haar ouders:

Groetjes,
Thabo, Kya en heit en mem.

Weer thuis...

Veilig en wel weer thuis! Wat is het toch geweldig om met z'n vieren thuis te zijn en met elkaar te wennen aan ons nieuwe leven! We zijn echt gezegend met twee van die geweldige kinderen!!

Onze terugreis naar Nederland verliep gelukkig voorspoedig. We zagen er toch echt wel tegen op om met twee kids het vliegtuig in te stappen, maar het ging echt super! Kya viel direct na het opstijgen al in slaap, dus dat was erg prettig. Ze heeft zo'n zes uren achter elkaar door gepit!

Met Thabo ging het wat moeizamer: die vond het toch wel eng en kon z'n draai niet echt vinden. Uiteindelijk hebben we hem met een deken op de grond gelegd en daar heeft hij toch een paar uurtjes kunnen slapen.

We kwamen mooi vroeg op Schiphol aan. Snel nog even Thabo en Kya verschoond en toen mochten we dan toch eindelijk onze familie en vrienden weer zien!
Wat een geweldige ontvangst!! Opa en oma, pake en beppe, Abigail en haar papa en mama, en Sofie en haar papa en mama: bedankt! Het was heerlijk om elkaar weer te zien en om onze prachtige dochter te showen, natuurlijk!!
Kya kreeg een supermooi welkomsbord, maar daar hebben we helaas nog geen foto van gemaakt. Komt binnenkort!
Na samen nog wat gedronken te hebben, zijn we huiswaarts gekeerd.

Thuis was het weer mooi versierd, de hele buurt mag weten dat Kya er is!!

Eenmaal thuis aangekomen ging Kya midden in de woonkamer zitten alsof ze niet anders gewend was. Wat een dame!!

Vanaf het eerste moment thuis houdt Kya zich prima. Ze is gewoon lekker zichzelf en doet zich niet anders voor dan dat ze is: erg lief, maar soms ook erg ondeugend! ;-)
Het naar bed gaan gaat wel onder protest, maar na een paar minuten valt ze toch wel in slaap. Eten doet ze prima, spelen kan ze prima zelf; kortom: helemaal goed!!

Voor Thabo is het wat moeilijker. Hij was al prima aan Kya gewend en vindt zijn zusje ook helemaal geweldig. Maar toch: hier thuis zitten haar kleine handjes ineens aan alles wat voorheen alleen van hem was! In de richting van Kya doet hij gelukkig niet vervelend, maar voor heit en mem is hij soms wel heel erg lastig. Maar goed, dat is niet meer dan begrijpelijk: hij is jaloers, en ondertussen verwerkt hij alles wat er in de afgelopen tijd gebeurd is. Zelf begrijpt hij ook niet zo goed waarom hij soms zo gek reageert...
Het is dan ook maar goed dat heit en mem voorlopig nog samen thuis zijn: kunnen ze elkaar lekker afwisselen als ze beurtelings Thabo (en soms ook Kya) achter het behang willen plakken... ;-)

Zondag was het schitterend weer en dus konden Thabo en Kya heerlijk buiten spelen. Je merkt direct dat Kya dat niet gewend is: de buitendeur stond wagenwijd open, maar zij keek er geen moment naar, bleef lekker binnen. Maar eenmaal samen met Thabo op de schommel, was ook zij helemaal òm!

Maandagmorgen hebben we aangifte gedaan van de komst van Kya. Gelukkig leverde dat - net als de vorige keer - geen enkel probleem op.

Dat we nu weer thuis zijn betekent niet dat ons verslag op deze weblog ten einde loopt. Voorlopig zullen we zeker af en toe een berichtje plaatsen, dus voor wie het leuk vindt: blijf vooral meelezen!

Moe, maar supergelukkig groeten wij jullie vanuit huize Paans!
Thabo en Kya, heit en mem.

Laatste berichtje uit Zuid-Afrika

Nog één nacht en dan komen we jullie kant weer op! We kunnen terugkijken op drie prachtige weken waarin we op een heel bijzondere manier de ouders mochten worden van een geweldige dochter!! We voelen ons ècht gezegend met Thabo en Kya...

Met gemengde gevoelens zullen we morgen Zuid-Afrika verlaten: het land dat ons twee kinderen heeft gegeven. Het land ook waar diezelfde kinderen geen toekomst hebben. Een prachtig land en tegelijkertijd een land waar zoveel ellendigs aan de hand is. We hopen en bidden voor het land en haar bewoners dat de situatie hier zich zal verbeteren. Dat er wijze mensen zullen zijn die het aandurven de nek uit te steken voor hùn land en hùn medemensen!

Vanmorgen zijn we naar de Nederlandse ambassade getogen voor het noodpaspoort van Kya. Destijds met Thabo werd de eerste pasfoto afgekeurd. Gelukkig hadden we nu geen enkel probleem. De adoptie-organisatie hier heeft in het recente verleden - naar ons is verteld - eens goed met de ambassade gesproken over de absurd strenge manier waarop er werd omgegaan met de pasfoto's van de kleine kindjes, die alleen maar even een noodpaspoort nodig hebben, dat ook nog eens maar heel kort geldig is... Ze hebben blijkbaar geluisterd!

Op de terugweg zijn we 'gedropt' bij de regeringsgebouwen: op de markt daar hadden we vorige week nog een nieuwe lading bandana's besteld. De verkoopster was blij ons te zien; ja wat wil je: een klant voor nog eens 35 van die gekke dingen, dat zie je niet elke dag!
We kregen er eentje extra: die hebben we bestemd voor Marijke (van South Africa Cares for Life): misschien kan zij via het project met de geboortemoeders ook bandana's gaan maken. Met het WK-2010 voor de deur kan dat wel eens een goed idee zijn. Tegen die tijd is Nederland de nederlaag van deze zomer wel vergeten...

Tussen de middag hebben we thuis nog even een broodje gegeten. Kya sliep even lekker en Thabo probeerde het een paar tellen op de bank:

Vanmiddag zijn we nog met Martie op stap geweest. Een indrukwekkende middag...
Onderweg nog een paar typerende foto's gemaakt.
Zo zie je regelmatig bij kruispunten en verkeerslichten diverse verkopers staan:

Op het moment is het hier winter. Dat betekent naast wat koelere temperaturen vooral ook droogte. En door de droogte ontstaan er spontaan weer overal brandjes langs de kant van de weg. Een geblakerd landschap achterlatend:

Eenmaal weer thuis in ons 'Afrika-huis' (zoals we ons thuis hier voor Thabo noemen) zijn we begonnen met de spullen te pakken. Morgenochtend willen we nog even naar de kantoren van SACFL en Abba om nog wat dingen te regelen. Verder gaan we vast nog een laatste wandeling naar het winkelcentrum maken.

's Middags om 3 uur hebben we het afrondende gesprek met Eva. We zijn erg benieuwd of we dan nog wat nieuws te horen krijgen.
Het is trouwens zeer waarschijnlijk dat Eva binnenkort Abba hier zal verlaten: haar man heeft een goede baan gekregen in Kimberley, zo'n 500 km hier vandaan. Heen en weer reizen is natuurlijk niet te doen, dus ze is aan het bedenken wat wijs is om te doen. Toevallig heeft Abba ook een kantoor in Kimberley, dus wat dat betreft...

Lieve mensen, hier eindigt ons reisverslag vanuit Zuid-Afrika. We willen jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie medeleven en jullie lieve reacties op de weblog of via de mail. Het was fantastisch om de band met het thuisfront zelfs op deze afstand te voelen en we kijken er naar uit om een aantal van jullie vrijdag in levenden lijve weer terug te zien op Schiphol!
(Of later weer eens...)

Bedankt en Gods zegen voor jullie allemaal!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.

Bezoek aan de kindertehuizen

Moe van alle indrukken kijken we terug op een mooie dag...

Martie bracht ons vanmorgen allereerst naar de stad Benoni, waar huize Thandi staat: het huis waar Kya heeft gewoond. Al klopt dat laatste niet helemaal: huize Thandi is juist vorige week verhuisd, dus het huis waar we vanmorgen waren, daar is Kya nooit eerder geweest. Het 'oude' huis Thandi wordt verkocht en kan dus niet meer bezocht worden. Gelukkig hadden we al wel een paar foto's van de binnenkant van dat huis. En aan Stienie - de huismoeder - hebben we gevraagd om foto's van de buitenkant. Altijd leuk voor Kya om te hebben.
Op dit moment wonen er tien baby's in huize Thandi. Dat is ook ongeveer het maximum aantal.

De ontmoeting met Stienie was heel hartelijk. Kya reageerde ook erg goed op haar. Ze keek eerst goed de kat uit de boom en gaandeweg ons bezoek ging ze toch even bij Stienie kijken. Natuurlijk ook nog even voor de laatste keer bij haar op schoot...

Stienie heeft nog wat verteld over Kya en heeft ons ook nog wat medische gegevens meegegeven. Altijd handig voor als we straks in Nederland naar het ziekenhuis gaan.
Prachtig om te horen dat Stienie en haar medewerkers het echt als een wonder hebben ervaren dat Kya het zó goed doet dat ze zelfs geadopteerd kon worden. Het doet ons goed om te weten dat er veel voor haar gebeden is en dat ze oprecht van haar hebben gehouden...

Stienie vertelde ook een paar alledaagse dingen; dingen waarin we onze dochter inmiddels helemaal herkennen: niet alleen tussen de andere baby's willen zitten zodra Stienie in de buurt was; als het haar niet zint een grote keel opzetten; en natuurlijk: graag op schoot zitten en aandacht krijgen, en daar dus ook alles voor doen!

Het huis waar huize Thandi nu in is gevestigd is een mooi en licht huis. Volgens het verhaal een stuk ruimer dan het vorige huis; bovendien staat het in een wijk die heel wat veiliger is dan de vorige.

Onverwacht kwam er ook nog een vrijwilligster langs die erg gek met Kya is. Ze wilde graag nog even met Kya op schoot zitten en dat was op zich prima. Voor ons was het goed om te zien dat Kya het voor een moment wel goed vond, maar dat ze vervolgens toch zeer beslist haar armpjes naar òns uitstrekte! Dat voelde echt ontzettend goed!!

Het afscheid van Stienie was hartelijk. We hebben veel foto's kunnen maken en Stienie heeft nog een boodschap voor Kya voor later ingesproken op de film.

Daarna zijn we nog langs een aantal plaatsen gereden die van belang zijn voor de achtergrond van Kya.

Vervolgens zijn we naar het kindertehuis gegaan waar Thabo heeft gewoond. Er was maar één medewerkster aanwezig die Thabo ook heeft gekend. Blijkbaar hebben er in de behoorlijk korte tijd - anderhalf jaar - heel wat wisselingen plaatsgevonden!

Het huis op zich was ook veranderd: er kunnen nu 30 kinderen wonen (in plaats van zo'n 12 in de tijd van Thabo): rond de 15 baby's in het bovengedeelte en zo'n 15 peuters / kleuters beneden. Dit benedengedeelte is helemaal nieuw. Helaas kregen we dat niet te zien.
Dit bezoek bracht ons niet echt wat we ervan hadden verwacht, maar het was goed om er even te zijn.

Thabo reageerde helemaal niet op de plek waar hij eens geleefd heeft. Blijkbaar is het inmiddels toch compleet naar de achtergrond verdwenen! Dat vatten we maar op als een goed teken!
Aan de muur hingen drie fotocollages met foto's van de kinderen die uit dit huis zijn geadopteerd. Er gaat toch wel iets door je heen als je tussen al die gezichtjes je eigen zoon ontdekt!

Toen we eindelijk weer 'thuis' waren, hadden we het allevier wel gehad! Snel even een broodje eten... maar dat broodje kwam er bij Thabo met dezelfde gang weer uit! Alles eronder! Blijkbaar was het heen-en-weer-geren toch te veel van het goede!

Morgenochtend worden we op de ambassade verwacht voor Kya haar noodpaspoort. Morgenmiddag gaan we nog een laatste keer met Martie op stap. En dan... inpakken geblazen!

Alle spullen die we thuis in Marum hadden verzameld zijn inmiddels ook allemaal op de plek van bestemming gekomen: positiekleding + nachthemden voor het moeder-huis; kralen om kettingen van te maken voor datzelfde moeder-huis; kralen voor de kinderen in Mabopane; babykleren voor de diverse kindertehuizen. Het is hartverwarmend dat veel mensen hebben geholpen om al die spullen te verzamelen; met eigen ogen hebben we kunnen zien dat het hier op een héél goed plekje terecht komt! En hopelijk hebben jullie dat via onze verhalen en foto's ook kunnen beleven. Ook via deze weg: iedereen bedankt!

Voor straks: welterusten!

Baie drukkies,
Ernst-Paul, Jolanda, Thabo en Kya.